“Deprem ve Şehir” sergisi, görsel iletişim tasarımının araçlarıyla bir felaketin ardından oluşan kolektif hafızayı sorgular. Amaç, depremin yalnızca fiziksel değil, toplumsal, mekânsal ve duygusal katmanlarını da görünür kılmaktır.

Bu sergide tipografi, görsel doku, boşluk, renk ve form; anlatı unsurları olarak değil, tanıklık eden elemanlar olarak kullanılmıştır. Yıkımın ve sessizliğin kendisi, doğrudan bir iletişim dili olarak ele alınmıştır.
Her görsel, yalnızca bir estetik tercih değil; birer görsel veri, birer hafıza izi olarak değerlendirilmiştir. Kontrast renkler, kırık yüzeyler ve parçalanmış yapılar; sistemsel çöküşü ve yapısal ihmali temsil eder.
Bu sergi, grafik tasarımın sadece “gösterme” değil, “anlatma”, “hatırlatma” ve “sorgulatma” gücünü ön plana çıkarır. Görsel tasarım, burada bir anlatı dili değil; bir bellek aracı olarak işler.